Mazdutide vs Retatrutide: porównanie podwójnego i potrójnego agonisty

Obie cząsteczki łączą ramiona działające na receptory GLP-1 i glukagonu. Retatrutide dodaje trzecie — receptor GIP, na którym, według pracy opisującej jego odkrycie, działa silniej niż na dwa pozostałe. Mazdutide jest więc podwójnym agonistą, a retatrutide potrójnym, i to ramię GIP stanowi różnicę strukturalną między nimi.^[1][7]

Ramię glukagonowe to cecha wspólna obu związków. Przeglądy opisują glukagon jako pobudzający lipolizę i utlenianie tłuszczów w wątrobie, zmniejszający spożycie kalorii i zwiększający wydatek energetyczny — to ostatnie wykazano co najmniej w modelach zwierzęcych. Ponieważ glukagon podnosi też stężenie glukozy we krwi, związki oparte na glukagonie łączą go z aktywnością wobec receptora GLP-1; mazdutide, survodutide i retatrutide działają według tej logiki, a to, jak przewlekła aktywacja receptora glukagonu przebiega u ludzi, wciąż jest badane.^[13]

Co ramię GIP dodaje ponad to — tego dostępne porównania nie rozstrzygną, bo są pośrednie. Metaanaliza sieciowa BMJ z 2026 roku umieściła mazdutide i retatrutide wśród nowych związków, które mogą dawać redukcję masy ciała podobną do uznanych leków lub większą, a pewność tych dowodów oceniła jako bardzo niską do niskiej.^[15]

W badaniu GLORY-1, opublikowanym w New England Journal of Medicine w 2025 roku, 610 chińskich dorosłych z BMI co najmniej 28 lub od 24 do 28 przy schorzeniu związanym z masą ciała otrzymywało przez 48 tygodni co tydzień mazdutide w dawce 4 lub 6 mg albo placebo. Średnia masa ciała zmieniła się w 48. tygodniu o −11,00% i −14,01%, wobec +0,30% w grupie placebo, a redukcję o co najmniej 15% osiągnęło 35,7% i 49,5% osób badanych, wobec 2,0%.^[2]

GLORY-2 (JAMA, 2026) sprawdzało wyższą dawkę 9 mg u 461 chińskich dorosłych z BMI co najmniej 30 przez 60 tygodni. Masa ciała zmniejszyła się o 16,65%, wobec 1,50% w grupie placebo. Działania żołądkowo-jelitowe były częste: wymioty zgłoszono u 53,1% osób w grupie mazdutide, nudności u 46,9%, a biegunkę u 39,4% — w większości o nasileniu łagodnym do umiarkowanego.^[3]

W cukrzycy typu 2 dwa badania fazy 3 opublikowane w Nature w 2026 roku wykazały obniżenie HbA1c w porównaniu z placebo po 24 tygodniach (DREAMS-1) oraz przewagę nad dulaglutydem 1,5 mg po 28 tygodniach, z większą utratą masy ciała niż przy dulaglutydzie (DREAMS-2). Poza Chinami amerykańskie badanie fazy 2 z udziałem 179 osób wykazało po 32 tygodniach zmiany masy ciała o −7,3%, −15,6% i −18,1% w grupach 3–6 mg, 10 mg i 16 mg, wobec −0,9% w grupie placebo; 20% osób z grupy 16 mg przerwało leczenie z powodu działań niepożądanych.^[4][5][6]

Dane o retatrutide w otyłości pochodzą z 48-tygodniowego badania fazy 2 z udziałem 338 dorosłych bez cukrzycy, w którym średnia masa ciała zmniejszyła się nawet o 24,2%, wobec 2,1% w grupie placebo. Jego pierwsze recenzowane badanie fazy 3, TRANSCEND-T2D-1, wykazało redukcję masy ciała do 15,3% po 40 tygodniach u osób z cukrzycą typu 2.^[8][9]

Zestawienie tych liczb z wynikami mazdutide jest kuszące, ale w większości mylące. Badania różnią się populacją (GLORY-1 obejmowało chińskich dorosłych od BMI 28 lub 24 przy schorzeniu związanym z masą ciała; badanie fazy 2 retatrutide zaczynało się od 30 lub 27 przy schorzeniu), czasem trwania (od 48 do 60 tygodni) i fazą. Metaanaliza sieciowa, która porównywała je pośrednio, oceniła pewność dowodów dla obu jako bardzo niską do niskiej.^{[2][3][8][15]}

Rzetelne podsumowanie dotyczy kształtu dowodów, a nie ich wielkości. Mazdutide ma dopuszczenie regulacyjne w Chinach i kilka opublikowanych badań fazy 3; retatrutide ma konstrukcję działającą na trzy receptory i jak dotąd jedno opublikowane badanie fazy 3. Żaden z tych zbiorów danych nie odpowiada na pytanie, która cząsteczka działa silniej w tej samej populacji.^[1][9]

Survodutide (BI 456906) to drugi podwójny agonista GLP-1/glukagonu z opublikowanymi danymi z fazy 3. W 46-tygodniowym badaniu fazy 2 dotyczącym doboru dawki, obejmującym 387 dorosłych bez cukrzycy, masa ciała zmniejszyła się o 6,2% do 14,9% w zależności od jednej z czterech dawek, wobec 2,8% w grupie placebo, a żołądkowo-jelitowe zdarzenia niepożądane wystąpiły u 75% osób otrzymujących survodutide, wobec 42% w grupie placebo.^[10]

W badaniu fazy 3 SYNCHRONIZE-1 (New England Journal of Medicine, 2026) u 725 dorosłych z otyłością bez cukrzycy masa ciała zmniejszyła się po 76 tygodniach o 12,2% i 13,0% przy dwóch dawkach, wobec 5,4% w grupie placebo; zdarzenia żołądkowo-jelitowe wystąpiły u 80,9% i 89,7% osób, wobec 47,9%. Osobne badanie fazy 2 w potwierdzonym biopsją MASH z włóknieniem wykazało poprawę MASH bez nasilenia włóknienia u 43–62% osób otrzymujących survodutide, wobec 14% w grupie placebo.^[12][11]

We wszystkich badaniach mazdutide, survodutide i retatrutide najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi były działania żołądkowo-jelitowe, w większości łagodne do umiarkowanych i częstsze przy wyższych dawkach. Odsetek przerwań leczenia z powodu zdarzeń niepożądanych był bardzo różny — od 0,5–1,5% w ramionach GLORY-1 do 20% w grupie 16 mg amerykańskiego badania fazy 2 mazdutide.^{[2][6][12][8]}

Częstość akcji serca to sygnał, któremu autorzy przeglądów przyglądają się najuważniej przy koagonizmie glukagonowym. Przegląd z 2026 roku wykazał, że mazdutide i survodutide na ogół przyspieszały akcję serca w podobnym stopniu jak agoniści receptora GLP-1, ale zauważył, że co najmniej jednego innego podwójnego agonistę wycofano z rozwoju częściowo z powodu dużego przyspieszenia akcji serca i wydłużenia odstępu QT. W badaniu fazy 2 retatrutide częstość akcji serca rosła zależnie od dawki i osiągnęła szczyt w 24. tygodniu. Przegląd stwierdził, że skutki sercowo-naczyniowe trzeba wyjaśnić osobno dla każdego związku w trwających badaniach, w tym w badaniu punktów końcowych sercowo-naczyniowych survodutide.^[14][8]

No. As of September 2026, the European Medicines Agency's database of authorised medicines lists no product containing mazdutide, survodutide or retatrutide. Mazdutide's first approvals came in China in 2025, for weight management and then for type 2 diabetes; retatrutide is still described in the 2026 literature as under clinical development.^[16][1][9]

Peptyds dostarcza retatrutide, tirzepatide i semaglutide jako liofilizowane peptydy badawcze wyłącznie do laboratoryjnych prac in vitro, z dokumentacją serii opisaną na stronie o jakości. Nie dostarcza mazdutide ani survodutide. Żaden z tych produktów badawczych nie jest produktem leczniczym i żaden nie jest przeznaczony do stosowania u ludzi.