Mazdutide vs retatrutide: hoe de duale en de drievoudige agonist zich verhouden

De twee moleculen delen de GLP-1- en de glucagonarm. Retatrutide voegt een derde toe, de GIP-receptor, waarop het ontdekkingsartikel een sterkere activiteit meldde dan op de andere twee. Mazdutide is dus een duale agonist en retatrutide een drievoudige, en de GIP-arm is het structurele verschil tussen beide.^[1][7]

De glucagonarm is wat beide verbindingen gemeen hebben. Overzichtsartikelen beschrijven dat glucagon lipolyse en vetverbranding in de lever stimuleert, de calorie-inname verlaagt en het energieverbruik verhoogt, dat laatste in elk geval in diermodellen. Omdat glucagon ook de bloedglucose verhoogt, koppelen glucagonverbindingen het aan GLP-1-receptoractiviteit; mazdutide, survodutide en retatrutide volgen alle drie die logica, en hoe langdurige activering van de glucagonreceptor bij mensen uitpakt, wordt nog uitgezocht.^[13]

Wat de GIP-arm daar bovenop toevoegt, kunnen de beschikbare vergelijkingen niet beslechten, omdat ze indirect zijn. Een netwerkmeta-analyse in de BMJ uit 2026 plaatste mazdutide en retatrutide bij de nieuwe middelen die mogelijk een vergelijkbare of grotere gewichtsdaling geven dan gevestigde geneesmiddelen, en beoordeelde de zekerheid van dat bewijs als zeer laag tot laag.^[15]

In GLORY-1, in 2025 gepubliceerd in de New England Journal of Medicine, kregen 610 Chinese volwassenen met een BMI van minstens 28, of 24 tot 28 met een gewichtsgerelateerde aandoening, gedurende 48 weken wekelijks mazdutide 4 of 6 mg of placebo. Het gemiddelde lichaamsgewicht veranderde in week 48 met −11,00% en −14,01%, tegenover +0,30% met placebo, en 35,7% en 49,5% van de deelnemers bereikte een daling van minstens 15%, tegenover 2,0%.^[2]

GLORY-2 (JAMA, 2026) testte een hogere dosis van 9 mg bij 461 Chinese volwassenen met een BMI van minstens 30, gedurende 60 weken. Het lichaamsgewicht daalde met 16,65%, tegenover 1,50% met placebo. Maag-darmklachten kwamen veel voor: braken werd gemeld bij 53,1% van de mazdutidegroep, misselijkheid bij 46,9% en diarree bij 39,4%, meestal licht tot matig.^[3]

Bij diabetes type 2 meldden twee fase 3-studies die in 2026 in Nature verschenen een daling van het HbA1c ten opzichte van placebo na 24 weken (DREAMS-1) en superioriteit ten opzichte van dulaglutide 1,5 mg na 28 weken, met meer gewichtsverlies dan dulaglutide (DREAMS-2). Buiten China meldde een Amerikaanse fase 2-studie met 179 deelnemers na 32 weken gewichtsveranderingen van −7,3%, −15,6% en −18,1% in de groepen met 3–6 mg, 10 mg en 16 mg, tegenover −0,9% met placebo; 20% van de 16 mg-groep stopte vanwege bijwerkingen.^[4][5][6]

De obesitasdata voor retatrutide komen uit een fase 2-studie van 48 weken bij 338 volwassenen zonder diabetes, waarin het gemiddelde lichaamsgewicht met maximaal 24,2% daalde, tegenover 2,1% met placebo. De eerste peer-reviewed fase 3-studie, TRANSCEND-T2D-1, meldde bij mensen met diabetes type 2 een gewichtsdaling van maximaal 15,3% na 40 weken.^[8][9]

Die cijfers naast die van mazdutide leggen is verleidelijk en meestal misleidend. De studies verschillen in populatie (GLORY-1 nam Chinese volwassenen op vanaf een BMI van 28, of 24 met een gewichtsgerelateerde aandoening; de fase 2-studie met retatrutide begon bij 30, of 27 met een aandoening), in looptijd (48 tot 60 weken) en in fase. De netwerkmeta-analyse die ze indirect vergeleek, beoordeelde de zekerheid van het bewijs voor beide als zeer laag tot laag.^{[2][3][8][15]}

De eerlijke samenvatting gaat over de vorm van het bewijs, niet over de omvang. Mazdutide heeft een goedkeuring in China en meerdere gepubliceerde fase 3-studies; retatrutide heeft het ontwerp met drie receptoren en tot nu toe één gepubliceerde fase 3-studie. Geen van beide dossiers beantwoordt welk molecuul in dezelfde populatie meer doet.^[1][9]

Survodutide (BI 456906) is de andere duale GLP-1/glucagonagonist met gepubliceerde fase 3-data. In een fase 2-dosisbepalingsstudie van 46 weken bij 387 volwassenen zonder diabetes daalde het lichaamsgewicht met 6,2% tot 14,9% over de vier doses, tegenover 2,8% met placebo, en maag-darmbijwerkingen traden op bij 75% van de deelnemers op survodutide, tegenover 42% op placebo.^[10]

In de fase 3-studie SYNCHRONIZE-1 (New England Journal of Medicine, 2026) verloren 725 volwassenen met obesitas en zonder diabetes na 76 weken 12,2% en 13,0% van hun lichaamsgewicht op de twee doses, tegenover 5,4% met placebo; maag-darmklachten kwamen voor bij 80,9% en 89,7% van de deelnemers, tegenover 47,9%. Een afzonderlijke fase 2-studie bij met biopsie bevestigde MASH met fibrose meldde verbetering van MASH zonder verslechtering van fibrose bij 43% tot 62% van de deelnemers op survodutide, tegenover 14% op placebo.^[12][11]

In de studies met mazdutide, survodutide en retatrutide waren maag-darmklachten de meest voorkomende bijwerkingen, meestal licht tot matig en vaker bij hogere doses. Het aandeel deelnemers dat vanwege bijwerkingen stopte, liep sterk uiteen: van 0,5–1,5% over de armen van GLORY-1 tot 20% in de 16 mg-groep van de Amerikaanse fase 2-studie met mazdutide.^{[2][6][12][8]}

De hartslag is het signaal waar reviewers bij glucagon-co-agonisme het scherpst op letten. Een review uit 2026 vond dat mazdutide en survodutide de hartslag doorgaans in vergelijkbare mate verhoogden als GLP-1-receptoragonisten, maar merkte op dat minstens één andere duale agonist is gestopt, deels vanwege grote hartslagstijgingen en QT-verlenging. In de fase 2-studie met retatrutide steeg de hartslag dosisafhankelijk, met een piek na 24 weken. De review concludeerde dat de cardiovasculaire effecten per verbinding moeten worden opgehelderd in lopende studies, waaronder een studie naar cardiovasculaire uitkomsten van survodutide.^[14][8]

Nee. Per september 2026 bevat de database van toegelaten geneesmiddelen van het Europees Geneesmiddelenbureau geen product met mazdutide, survodutide of retatrutide. De eerste goedkeuringen van mazdutide kwamen in 2025 in China, voor gewichtsbeheersing en daarna voor diabetes type 2; retatrutide wordt in de literatuur uit 2026 nog beschreven als in klinische ontwikkeling.^[16][1][9]

Peptyds levert retatrutide, tirzepatide en semaglutide als gelyofiliseerde onderzoekspeptiden, uitsluitend voor in-vitro laboratoriumwerk en met de batchdocumentatie die op de kwaliteitspagina staat beschreven. Mazdutide en survodutide levert Peptyds niet. Geen van deze onderzoeksproducten is een geneesmiddel, en geen ervan is bestemd voor gebruik bij mensen.