Przejdź do treści
Wybierz według celu

Peptydy na odchudzanie: co faktycznie pokazują badania metaboliczne

Peptydy z rzeczywistymi dowodami na redukcję masy ciała opierają się na inkretynach: semaglutide i tirzepatide, które w dużych, 68–72-tygodniowych badaniach dały średnie zmniejszenie masy ciała o około 15–21% i są dopuszczone w UE do kontroli masy ciała, oraz nowsi agoniści wielu receptorów, tacy jak retatrutide, który wciąż jest w fazie badań. Po zakończeniu tych terapii masa ciała w dużej mierze wraca. Tesamorelin zmniejszał tkankę tłuszczową trzewną u osób z HIV, a MOTS-c ma jak dotąd tylko dane z badań na zwierzętach dotyczące otyłości. Peptydy badawcze to nie to samo co dopuszczone produkty lecznicze.

8 min czytaniaZaktualizowano 22 wrz 2026Zweryfikowane przez Niezależne laboratorium z UE (ISO/IEC 17025)
Rząd pięciu zamkniętych fiolek badawczych Peptyds z retatrutide, coraz większych od lewej do prawej, pod łukiem miętowego światła.
Rząd pięciu zamkniętych fiolek badawczych Peptyds z retatrutide, coraz większych od lewej do prawej, pod łukiem miętowego światła.
Przejdź do sekcji
  1. 01Jakie peptydy bada się pod kątem redukcji masy ciała?
  2. 02Dlaczego w dowodach dotyczących redukcji masy ciała dominują peptydy oparte na GLP-1?
  3. 03Jakie działania niepożądane mają peptydy oparte na GLP-1 w badaniach?
  4. 04Co dzieje się z masą ciała po zakończeniu leczenia GLP-1?
  5. 05A co z nowszymi peptydami działającymi na wiele receptorów, takimi jak retatrutide?
  6. 06Co pokazują badania dla tesamorelin i MOTS-c?
  7. 07Jak czytać twierdzenia o peptydach na odchudzanie?
  • W dowodach dotyczących redukcji masy ciała dominują peptydy oparte na inkretynach, działające na receptor GLP-1 samodzielnie lub razem z receptorami GIP i glukagonu.
  • STEP 1 (semaglutide) i SURMOUNT-1 (tirzepatide) wykazały średnie zmniejszenie masy ciała o 14,9% i do 20,9% w ciągu 68 i 72 tygodni.
  • Badania z odstawieniem pokazują, że po zakończeniu leczenia większość utraconej masy ciała wraca.
  • Retatrutide, mazdutide i survodutide wykazują w badaniach duże efekty, ale metaanaliza sieciowa z 2026 roku oceniła pewność dowodów dla najnowszych związków jako bardzo niską do niskiej.
  • Dane dla tesamorelin dotyczą tkanki tłuszczowej trzewnej w HIV; MOTS-c ma dane z badań na myszach i badanie fazy 2a, które wciąż prowadzi rekrutację.

Omawiane w tym przewodniku

  • SemaglutideAgonista receptora GLP-1 badany pod kątem wpływu na regulację apetytu i sygnalizację metaboliczną — analizowany w kontekście masy ciała i wsparcia metabolicznego.5 mg · 10 mg€5.00 / mg
  • RetatrutidePeptyd o potrójnym działaniu agonistycznym na receptory GIP, GLP-1 i glukagonu — badany w zaawansowanych kontekstach metabolicznych i regulacji masy ciała.10 mg · 60 mg€4.32 / mg
  • TesamorelinAnalog GHRH badany pod kątem redukcji tłuszczu trzewnego i wsparcia składu ciała — stosowany w kontekstach metabolicznych i hormonalnych pod nadzorem lekarza.5 mg · 10 mg€6.90 / mg
  • MOTS-cPeptyd pochodzenia mitochondrialnego, badany pod kątem roli w regulacji metabolicznej, wrażliwości na insulinę i komórkowej homeostazie energetycznej — cząsteczka ze szlaków długiego zdrowego życia.10 mg€5.00 / mgBrak w magazynie
  • TirzepatidePodwójny agonista receptorów GIP/GLP-1 badany pod kątem wpływu na regulację apetytu, równowagę metaboliczną i skład ciała — pomyślany dla protokołów prowadzonych przez lekarza.10 mg€6.50 / mgBrak w magazynie

Jakie peptydy bada się pod kątem redukcji masy ciała?

Gdy ludzie szukają peptydów na odchudzanie, pytają głównie o jedną rodzinę: peptydy oparte na inkretynach, działające na receptor GLP-1 samodzielnie lub razem z receptorami GIP i glukagonu. Semaglutide (GLP-1), tirzepatide (GIP i GLP-1) i badany retatrutide (GIP, GLP-1 i glukagon) mają zdecydowanie największy zbiór dowodów z badań u ludzi.[1][2][7]

W tych samych rozmowach pojawiają się dwie inne nazwy, za którymi stoją zupełnie inne dowody. Tesamorelin, analog czynnika uwalniającego hormon wzrostu, zmniejszył tkankę tłuszczową trzewną w randomizowanym badaniu u osób z HIV i nagromadzeniem tkanki tłuszczowej w jamie brzusznej. MOTS-c, peptyd pochodzenia mitochondrialnego, zapobiegał otyłości i insulinooporności wywołanym dietą u myszy; jego pierwsze kontrolowane placebo badanie fazy 2a u osób ze stanem przedcukrzycowym w 2026 roku wciąż prowadziło rekrutację.[10][11][12]

Ta strona porządkuje te dowody według rodzaju i siły. Porównanie peptydów inkretynowych cząsteczka po cząsteczce znajdziesz w naszym przeglądzie GLP-1.

Czytaj dalej:Przeczytaj przegląd peptydów GLP-1

Dlaczego w dowodach dotyczących redukcji masy ciała dominują peptydy oparte na GLP-1?

GLP-1 to hormon jelitowy, który pobudza wydzielanie insuliny, hamuje wydzielanie glukagonu, spowalnia motorykę przewodu pokarmowego i wydaje się fizjologicznym regulatorem apetytu i pobierania pokarmu. Natywny GLP-1 jest bardzo szybko inaktywowany przez enzym DPP-IV, dlatego peptydy stosowane w badaniach dotyczących kontroli masy ciała to zmodyfikowane analogi podawane raz w tygodniu.[6][1]

Programy badań są duże. W STEP 1 u 1961 dorosłych bez cukrzycy masa ciała zmniejszyła się w ciągu 68 tygodni przy semaglutide podawanym raz w tygodniu średnio o 14,9%, wobec 2,4% w grupie placebo. W SURMOUNT-1 u 2539 dorosłych masa ciała zmniejszyła się w ciągu 72 tygodni przy tirzepatide o 15,0–20,9%, wobec 3,1%. SELECT, obejmujące 17 604 osoby z chorobą sercowo-naczyniową oraz nadwagą lub otyłością, wykazało przy semaglutide niższe ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych (współczynnik ryzyka 0,80).[1][2][3]

Dzięki takiej głębi dowodów obie cząsteczki są w UE dopuszczonymi produktami leczniczymi do kontroli masy ciała — jako Wegovy i Mounjaro — stosowanymi w połączeniu z dietą i aktywnością fizyczną. Te pozwolenia obejmują konkretne produkty farmaceutyczne z zatwierdzonymi etykietami, a nie związki badawcze o tej samej nazwie.[15][16]

Czytaj dalej:Porównaj semaglutide, tirzepatide i retatrutide

Jakie działania niepożądane mają peptydy oparte na GLP-1 w badaniach?

Dominują działania żołądkowo-jelitowe. W STEP 1 najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi przy semaglutide były nudności i biegunka, zwykle przemijające i o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, a 4,5% osób przerwało leczenie z powodu zdarzeń żołądkowo-jelitowych, wobec 0,8% w grupie placebo. W SURMOUNT-1 zdarzenia żołądkowo-jelitowe również były najczęstsze i występowały głównie w okresie zwiększania dawki, a 4,3–7,1% osób otrzymujących tirzepatide przerwało leczenie z powodu zdarzeń niepożądanych, wobec 2,6% w grupie placebo.[1][2]

Dłuższa ekspozycja zmienia obraz. W SELECT, gdzie średni czas ekspozycji wynosił około 34 miesięcy, zdarzenia niepożądane doprowadziły do trwałego przerwania leczenia u 16,6% osób otrzymujących semaglutide, wobec 8,2% w grupie placebo. Odsetki przerwań leczenia z krótszych badań trzeba czytać z uwzględnieniem czasu ich trwania.[3]

Co dzieje się z masą ciała po zakończeniu leczenia GLP-1?

Dane z odstawienia należą do najważniejszych i najrzadziej cytowanych wyników w tej dziedzinie. W przedłużeniu STEP 1 osoby, które odstawiły semaglutide i przerwały program zmiany stylu życia, w ciągu roku odzyskały dwie trzecie wcześniej utraconej masy ciała, a większość popraw kardiometabolicznych cofnęła się w stronę wartości wyjściowych.[4]

SURMOUNT-4 sprawdzało to samo pytanie jako randomizowane badanie z odstawieniem. Po 36-tygodniowej fazie wstępnej z tirzepatide osoby przestawione na placebo przybrały w ciągu kolejnych 52 tygodni 14,0% masy ciała, a osoby kontynuujące leczenie straciły dodatkowe 5,5%.[5]

Oba zespoły badawcze doszły do tego samego wniosku: w tych badaniach efekt utrzymywał się tylko tak długo jak leczenie, co jest zgodne z tym, że otyłość zachowuje się jak choroba przewlekła, a nie taka, którą rozwiązuje jeden ustalony cykl leczenia.[4][5]

A co z nowszymi peptydami działającymi na wiele receptorów, takimi jak retatrutide?

Retatrutide dodaje do agonizmu wobec GIP i GLP-1 ramię działające na receptor glukagonu. Jego 48-tygodniowe badanie fazy 2 w otyłości u 338 dorosłych wykazało średnie zmniejszenie masy ciała do 24,2%, wobec 2,1% w grupie placebo, z zależnymi od dawki działaniami żołądkowo-jelitowymi i zależnym od dawki przyspieszeniem akcji serca.[7]

Mazdutide i survodutide łączą agonizm wobec GLP-1 i glukagonu. W GLORY-1 u chińskich dorosłych masa ciała zmniejszyła się po 48 tygodniach o 11,00% i 14,01% przy dwóch dawkach mazdutide; w SYNCHRONIZE-1 u dorosłych z otyłością masa ciała zmniejszyła się po 76 tygodniach o 12,2% i 13,0% przy survodutide, wobec 5,4% w grupie placebo.[8][9]

Metaanaliza sieciowa BMJ z 2026 roku obejmująca 262 badania stawia te liczby we właściwych proporcjach. Wykazała, że nowe związki, takie jak mazdutide i retatrutide, mogą dawać redukcję masy ciała podobną do uznanych leków lub większą, ale z bardzo niską do niskiej pewnością dowodów, a większe korzyści na ogół szły w parze z większą liczbą szkód i przerwań leczenia.[13]

Czytaj dalej:Przeczytaj kompletny przewodnik po retatrutide

Co pokazują badania dla tesamorelin i MOTS-c?

Tesamorelin to analog czynnika uwalniającego hormon wzrostu. W 26-tygodniowym randomizowanym badaniu u 412 osób z HIV i nagromadzeniem tkanki tłuszczowej w jamie brzusznej trzewna tkanka tłuszczowa zmniejszyła się o 15,2% przy codziennym podawaniu tesamorelin i wzrosła o 5,0% w grupie placebo, a poziom IGF-1 wzrósł o 81%. Wynik dotyczy tkanki tłuszczowej trzewnej w tej populacji, a nie ogólnej redukcji masy ciała.[10]

MOTS-c to peptyd złożony z 16 aminokwasów, kodowany w mitochondrialnym DNA. U myszy działał głównie na mięśnie szkieletowe, aktywował czujnik energii AMPK i zapobiegał otyłości oraz insulinooporności wywołanym dietą. Kontrolowane placebo badanie fazy 2a u dorosłych ze stanem przedcukrzycowym oraz nadwagą lub otyłością rozpoczęło rekrutację w 2026 roku, z wrażliwością na insulinę jako pierwszorzędowym punktem końcowym; dopóki takie badania nie przedstawią wyników, argumenty metaboliczne za MOTS-c opierają się głównie na danych ze zwierząt.[11][12]

Czytaj dalej:Przeczytaj kompletny przewodnik po MOTS-c

Jak czytać twierdzenia o peptydach na odchudzanie?

Trzy pytania oddzielają dowody od marketingu. Jakiej fazy i wielkości jest badanie stojące za twierdzeniem? Jaką populację badano? I co stało się ze szczupłą masą ciała, działaniami niepożądanymi i masą ciała po odstawieniu? W metaanalizie sieciowej BMJ z 2026 roku tirzepatide najbardziej zmniejszał masę tłuszczową (o 25,7%), ale też najbardziej szczupłą masę ciała (o 8,3%), a większość związków nie poprawiała w istotny sposób jakości życia.[13]

Produkty sprzedawane poza kanałami medycznymi dodają kolejną warstwę niepewności. Przegląd z 2026 roku ostrzegał, że nieregulowane peptydy do wstrzykiwań, w tym związki badane, takie jak retatrutide, nie mają ustalonych profili bezpieczeństwa u ludzi i niosą ryzyko skażenia, zanieczyszczeń produkcyjnych i niedokładnego dawkowania.[14]

Peptyds dostarcza peptydy badawcze wyłącznie do laboratoryjnych prac in vitro, z dokumentacją serii opisaną na stronie o jakości. Żaden z nich nie jest produktem odchudzającym, a nic na tej stronie nie stanowi zalecenia do użytku osobistego.

Czytaj dalej:Jak wybrać peptyd według celuPoznaj cel: masa ciała i metabolizm

Źródła

  1. [01]
  2. [02]
  3. [03]
  4. [04]
  5. [05]
  6. [06]
  7. [07]
  8. [08]
  9. [09]
  10. [10]
  11. [11]
  12. [12]
  13. [13]
  14. [14]
  15. [15]
  16. [16]
  17. [17]

Pytania

Jakie peptydy bada się pod kątem redukcji masy ciała?

Głównie peptydy oparte na inkretynach: semaglutide (GLP-1), tirzepatide (GIP i GLP-1) oraz nowsi agoniści wielu receptorów, tacy jak retatrutide, mazdutide i survodutide. Tesamorelin ma dane z badań dotyczące tkanki tłuszczowej trzewnej u osób z HIV, a MOTS-c — dane z badań na myszach dotyczące otyłości wywołanej dietą.[1][2][7][10][11]

Czy peptydy na odchudzanie to dopuszczone produkty lecznicze?

Niektóre konkretne produkty tak. Semaglutide (Wegovy) i tirzepatide (Mounjaro) są dopuszczone w UE do kontroli masy ciała w połączeniu z dietą i aktywnością fizyczną. Retatrutide, mazdutide i survodutide nie mają pozwolenia EMA według stanu na wrzesień 2026 roku.[15][16][17]

Czy MOTS-c to peptyd na odchudzanie?

Nie według obecnych dowodów. MOTS-c zapobiegał otyłości i insulinooporności wywołanym dietą u myszy, ale jego pierwsze kontrolowane placebo badanie fazy 2a u ludzi, skupione na wrażliwości na insulinę, w 2026 roku wciąż prowadziło rekrutację.[11][12]

Czy peptydy na odchudzanie powodują utratę mięśni?

Część utraconej masy to szczupła masa ciała. Metaanaliza sieciowa BMJ z 2026 roku wykazała, że tirzepatide zmniejszał masę tłuszczową o 25,7%, a szczupłą masę ciała o 8,3% — to największe spadki obu wartości spośród analizowanych leków.[13]

Co dzieje się po zakończeniu leczenia GLP-1?

W badaniach, które to sprawdzały, większość utraconej masy ciała wracała. Rok po odstawieniu semaglutide osoby uczestniczące w STEP 1 odzyskały dwie trzecie wcześniej utraconej masy, a w SURMOUNT-4 osoby przestawione z tirzepatide na placebo przybrały w ciągu 52 tygodni 14,0% masy ciała.[4][5]

Czy peptydy badawcze to to samo co leki GLP-1 na receptę?

Nie. Dopuszczony produkt leczniczy to konkretny produkt z zatwierdzoną etykietą i wskazaniem. Peptydy badawcze są dostarczane do prac laboratoryjnych, a przegląd z 2026 roku ostrzegał, że nieregulowane produkty peptydowe niosą ryzyko skażenia, zanieczyszczeń i niedokładnego dawkowania.[15][14]

Treść edukacyjna. To nie jest porada lekarska.