Sermorelin: complete gids over het GHRH(1-29)-peptide

Minuten. Natief GHRH wordt in plasma geïnactiveerd wanneer dipeptidylpeptidase IV (DPP-IV) de eerste twee aminozuren verwijdert; het ontstane GHRH(3-44) behoudt minder dan een duizendste van de biologische activiteit. Na intraveneuze toediening bij gezonde mensen had intact GHRH(1-44) een halfwaardetijd van 6,8 minuten. Het ingekorte 1-29-amide wordt op dezelfde binding geknipt, en is daarnaast gevoelig voor trypsine-achtige splitsing verderop in de keten.^[4][5]

Humane metingen van sermorelin zelf komen daarmee overeen. Tijdens een constante intraveneuze infusie bij tien gezonde mannen had GHRH(1-29)-NH2 een verdwijnhalfwaardetijd van 4,3 minuten. Bij 30 gezonde mannen werd het na een intraveneuze injectie snel geëlimineerd, terwijl GH ongeveer drie uur verhoogd bleef, en de biologische beschikbaarheid via het neusslijmvlies was slechts 3-5%. Het DPP-IV-product, GHRH(3-29), is na een subcutane dosis in humaan plasma aangetroffen.^[6][7][3]

Die korte plasmaduur is het ontwerpprobleem dat latere analogen wilden oplossen. Een D-alanine op positie 2 verlengde de halfwaardetijd maar bescheiden, tot 6,7 minuten; CJC-1295 stapelde vier substituties op dezelfde keten van 29 residuen, en tesamorelin behield de volledige keten van 44 residuen met een N-terminale hexenoylgroep. De familie wordt in een apart artikel naast elkaar vergeleken.^[6][3]

De sterkste klinische data over sermorelin komen van kinderen met groeihormoondeficiëntie. In een open, multicentrische studie kregen 110 niet eerder behandelde prepuberale kinderen met GH-deficiëntie tot een jaar lang eenmaal daags sermorelin voor het slapengaan, en 86 kwamen in aanmerking voor de werkzaamheidsanalyse. De gemiddelde groeisnelheid steeg van 4,1 cm per jaar bij aanvang naar 8,0 cm per jaar na zes maanden en 7,2 cm per jaar na twaalf maanden, 74% gold na zes maanden als goede responder, de botleeftijd liep niet sneller op dan de lengteleeftijd, en er werden geen nadelige veranderingen in chemie, glucose of IGF-1 gezien.^[9]

De vergelijking met groeihormoon zelf valt minder gunstig uit. In een gerandomiseerde studie bij 60 kinderen met GH-deficiëntie van hypothalame oorsprong gaf zes maanden continu GHRH(1-29)-NH2 in een van twee doses een gemiddelde groeisnelheid van 9,2 en 9,3 cm per jaar, tegenover 14,6 cm per jaar met GH. IGF-1 steeg eerst en zakte daarna terug, en 39 van de 40 kinderen die GHRH kregen, maakten er antistoffen tegen aan, die negen maanden na het stoppen bijna verdwenen waren.^[10]

Een geneesmiddelenreview uit 1999 vatte de stand samen: beperkte data toonden dat eenmaal daags sermorelin werkzaam was bij een deel van de prepuberale kinderen met idiopathische GH-deficiëntie, de sermorelinschema's die rechtstreeks met eenmaal daags somatropine werden vergeleken gaven kleinere winst in groeisnelheid, en het effect op de uiteindelijke volwassen lengte was niet vastgesteld.^[8]

Omdat het rechtstreeks op de hypofyse werkt, werd één intraveneuze dosis sermorelin een snelle en relatief specifieke test van het vermogen van de klier om GH vrij te geven. Minder kinderen zonder GH-deficiëntie gaven vals-positieve uitslagen met sermorelin dan met andere provocatietests, en bij volwassenen gold de combinatie van sermorelin met arginine als nog specifieker.^[8]

De test had een ingebouwde blinde vlek. Een normale GH-respons op sermorelin laat zien dat de hypofyse werkt, en kan dus geen GH-deficiëntie uitsluiten die hoger ligt, in de hypothalamus; daarvoor waren andere stimulatietests nodig.^[8]

De arginine-plus-GHRH-test verdween met het product. Een medische beoordeling van de FDA uit 2017 legt vast dat Geref (sermorelinacetaat) in 2008 uit de Amerikaanse handel werd genomen door een bedrijfsbeslissing van de fabrikant, omdat de werkzame stof voor het diagnosticum niet meer werd gemaakt. Dezelfde beoordeling beschrijft Geref als een geamideerd synthetisch peptide dat overeenkomt met de eerste 29 aminozuren van het GHRH van 44 aminozuren.^[15]

Het verhoogt GH bij oudere volwassenen; of dat tot meer leidt, is niet bewezen. In een studie bij tien gezonde oudere mannen die twee dosisniveaus in willekeurige volgorde namen, verhoogde 14 dagen tweemaal daags GHRH(1-29) in de hogere dosis het 24-uurs-GH en IGF-1 tot het niveau van negen jonge mannen, zonder de nuchtere glucose of bloeddruk te veranderen.^[11]

Eén nachtelijke dosis deed minder. Elf gezonde mannen van 64 tot 76 jaar met een laag IGF-1 bij aanvang dienden zichzelf zes weken lang elke nacht GHRH(1-29) toe, in een studie zonder controlegroep. De nachtelijke GH-afgifte en piekhoogte stegen, maar IGF-1, IGFBP-3, gewicht, DEXA-metingen van spier en vet, glucose en lipiden veranderden niet. Twee van de zes krachtmetingen en één uithoudingstest verbeterden, en de auteurs concludeerden dat één nachtelijke dosis minder effectief is dan meerdere doses per dag.^[12]

Een nauw verwant analoog, [Nle27]GHRH(1-29)-NH2, 16 weken lang elke nacht gegeven na een placebo-inloopfase aan 19 mannen en vrouwen van 55 tot 71 jaar, verhoogde het nachtelijke GH en IGF-1 binnen twee weken, maar IGF-1 zakte tegen week 16 terug richting de uitgangswaarde. Een retrospectieve dossierstudie bij 14 mannen die sermorelin samen met GHRP-2 en GHRP-6 voorgeschreven kregen, meldde een hoger IGF-1, maar had geen controlegroep en kan het effect van sermorelin niet isoleren.^[13][14]

In het klinische programma werden eenmalige intraveneuze doses en herhaalde eenmaal daagse subcutane doses goed verdragen. Kortstondig blozen van het gezicht en pijn op de injectieplaats waren de vaakst gemelde bijwerkingen. In de pediatrische studie van een jaar verschenen geen nadelige veranderingen in algemene chemie of hormoonpanels, veranderde de nuchtere glucose niet en werd IGF-1 niet overmatig aangemaakt.^[8][9]

Immunogeniciteit is het signaal dat het vaakst wordt gemist. In de gerandomiseerde vergelijking van zes maanden met groeihormoon maakten 39 van de 40 kinderen die continu GHRH(1-29)-NH2 kregen, antistoffen tegen het peptide aan. De antistoffen hingen niet samen met de lengteverandering en waren negen maanden na het stoppen bijna verdwenen, maar ze laten zien dat het lichaam dit peptide als lichaamsvreemd kan herkennen.^[10]

Het veiligheidsdossier heeft duidelijke grenzen. Het komt van kinderen met GH-deficiëntie en van kleine studies bij volwassenen die dagen tot weken duurden. Er zijn geen langetermijnveiligheidsdata bij gezonde volwassenen, en een endocrinologische review uit 2026 noemt het humane bewijs voor sermorelin buiten de oorspronkelijke indicaties beperkt en grotendeels indirect.^[12][16]

In de Verenigde Staten niet meer. Sermorelinacetaat was door de FDA goedgekeurd en werd als Geref verkocht voor het onderzoeken en behandelen van GH-deficiëntie bij kinderen. Volgens een medische beoordeling van de FDA liet de fabrikant het agentschap in juli en december 2008 weten dat de productie stopte, en de goedkeuringen van de twee geneesmiddelaanvragen met Geref werden in juni 2009 ingetrokken.^[16][15]

In de Europese Unie gaf een zoekopdracht in de geneesmiddelendatabank van de EMA op 22 september 2026 geen vermelding voor sermorelin; er is dus geen centraal toegelaten sermorelingeneesmiddel en geen Europees openbaar beoordelingsrapport.^[17]

In de sport noemt de WADA-verbodslijst 2026 sermorelin naast CJC-1293, CJC-1295 en tesamorelin als GHRH-analoog onder S2.2.4, groeihormoon-releasing factoren. Stoffen in klasse S2 zijn altijd verboden, binnen en buiten wedstrijdverband.^[18]

Peptyds levert sermorelin als gelyofiliseerd onderzoekspeptide met een batch-analysecertificaat, uitsluitend voor in-vitro laboratoriumonderzoek. We presenteren het niet als anti-verouderingstherapie, als vervanging van groeihormoon of als product voor lichaamssamenstelling.

Het bewijs is de moeite van het kennen waard, juist omdat het in dit veld ongewoon is: een molecuul met een echte regelgevende geschiedenis, gerandomiseerde en open studies bij kinderen met GH-deficiëntie, een gevalideerde diagnostische rol en een handvol kleine studies bij volwassenen. Het is ook duidelijk begrensd: de pediatrische studies gebruikten een klinische populatie, de studies bij volwassenen waren klein en kort, en geen gecontroleerde studie bij gezonde volwassenen heeft een blijvend voordeel aangetoond.^{[9][10][12][16]}

Tesamorelin, het GHRH-analoog met het uitgebreidste moderne studiedossier, heeft een eigen complete gids, en CJC-1295, het gesubstitueerde analoog van 29 residuen dat meestal met ipamorelin wordt gecombineerd, komt aan bod in de gids over CJC-1295 + ipamorelin.^[3][16]