CJC-1295 + ipamorelin: complete gids over de blend, met en zonder DAC

Beide vormen vertrekken van GHRH(1-29), de eerste 29 residuen van het natuurlijke hormoon van 44 aminozuren. Het CJC-1295-peptide draagt vier substituties, D-Ala2, Gln8, Ala15 en Leu27, en anti-dopingreferentiewerk vermeldt de geamideerde sequentie met een monoisotopische massa van ongeveer 3.366 Da. De D-Ala2-wijziging telt het zwaarst: natief GHRH wordt in plasma geïnactiveerd wanneer dipeptidylpeptidase IV (DPP-IV) de binding tussen residu 2 en 3 knipt, en een D-aminozuur op positie 2 voorkomt die knip.^[5][6]

De DAC-versie voegt aan de C-terminus een lysine toe met een maleïmidopropionamidegroep. Eenmaal in de circulatie bindt die groep covalent aan de vrije thiolgroep (Cys34) van serumalbumine. In de rattenstudies waarin de verbinding werd geïdentificeerd, verscheen CJC-1295 binnen 15 minuten op de albumineband, bleef het langer dan 24 uur in de circulatie en was het na 72 uur nog in plasma aantoonbaar.^[1]

Zonder DAC ontbreekt dat albumine-anker, en er is geen humane farmacokinetische studie van het peptide zonder DAC gepubliceerd. Voor de 'halfwaardetijd van 30 minuten' die op veel sites staat, vonden we geen primaire bron. Het dichtstbijzijnde humane datapunt is smaller: alleen D-Ala2 toevoegen verlengde de verdwijnhalfwaardetijd van GHRH(1-29)-NH2 van ongeveer 4 naar ongeveer 7 minuten bij tien gezonde mannen. Een review uit 2026 plaatst CJC-1295 zonder DAC in de laagste bewijscategorie, zonder enige peer-reviewed humane studie.^[7][8]

Alle humane data over CJC-1295 gaan over het DAC-molecuul. In twee gerandomiseerde, placebogecontroleerde, dubbelblinde studies met oplopende dosis bij gezonde volwassenen van 21 tot 61 jaar (van 28 en 49 dagen) verhoogde één subcutane dosis het gemiddelde plasma-GH 2- tot 10-voudig gedurende zes dagen of langer en IGF-1 1,5- tot 3-voudig gedurende 9 tot 11 dagen. De geschatte halfwaardetijd was 5,8 tot 8,1 dagen, IGF-1 bleef na herhaalde doses tot 28 dagen boven de uitgangswaarde, en er werden geen ernstige bijwerkingen gemeld.^[2]

Een vervolgstudie nam 's nachts elke 20 minuten bloed af bij gezonde mannen van 20 tot 40 jaar, vóór en één week na één dosis. De GH-pulsen behielden hun frequentie en omvang, maar het dal-GH steeg 7,5-voudig, het gemiddelde GH met 46% en IGF-1 met 45%. Continue stimulatie van de GHRH-receptor tilde met andere woorden de basislijn tussen de pulsen op, zonder het ritme af te vlakken.^[3]

Bij GHRH-knock-outmuizen normaliseerde dagelijks CJC-1295 het lichaamsgewicht en de lengte, terwijl dezelfde hoeveelheid met 48 of 72 uur tussenruimte de groei niet volledig normaliseerde. Wat in de literatuur ontbreekt, is even belangrijk: de humane studies waren kort en klein en maten hormonen, geen lichaamssamenstelling of prestaties. De enige geregistreerde patiëntenstudie, een fase 2-studie bij hiv-geassocieerd visceraal overgewicht, staat als beëindigd vermeld, zonder gepubliceerde resultaten.^[4][17]

Ipamorelin is het pentapeptide Aib-His-D-2-Nal-D-Phe-Lys-NH2, bij Novo Nordisk ontwikkeld uit een reeks afgeleid van GHRP-1. In hypofysecellen van ratten gaf het GH vrij met een potentie vergelijkbaar met GHRP-6. Bij wakkere varkens verhoogde het GH zonder ACTH of cortisol te laten stijgen, zelfs bij meer dan 200 keer de dosis voor halfmaximale GH-afgifte, terwijl GHRP-6 en GHRP-2 beide wel verhoogden. Die dierbevinding is de oorsprong van het etiket 'selectief'.^[9]

In een studie met oplopende dosis bij gezonde mannen (vijf infusiesnelheden, acht vrijwilligers per niveau) had ipamorelin een terminale halfwaardetijd van ongeveer 2 uur en gaf het één episode van GH-afgifte die rond 40 minuten piekte en daarna bij elke geteste dosis tot verwaarloosbare waarden daalde.^[10]

De twee helften van de blend lopen dus op verschillende klokken. De GH-episode van ipamorelin duurt uren; de DAC-vorm van CJC-1295 werkt dagen; van de vorm zonder DAC die in blends zit, is de humane kinetiek nooit gemeten. Het dierexperimentele en klinische dossier van ipamorelin staat in een eigen gids.^[10][2][8]

De redenering komt uit oudere humane fysiologiestudies met andere moleculen. Bij 18 gezonde mannen gaf het hexapeptide GHRP-6 samen met natief GHRH(1-44) bij submaximale doses een synergistische GH-afgifte, dus meer dan de twee responsen opgeteld. De auteurs lazen dit als bewijs dat beide via onafhankelijke mechanismen werken. Prolactine en cortisol verdubbelden ongeveer alleen bij de hoogste GHRP-dosis, en GHRH gaf bij 16 van de 18 mannen kortstondig blozen van het gezicht.^[11]

Hetzelfde patroon gold voor ghreline zelf: bij gezonde mannen gaven lage doses ghreline samen met GHRH een synergistische GH-respons, zonder synergie in de afgifte van ACTH of prolactine. Twee receptoren, twee signalen, één versterkte output van de hypofyse: dat is de logica die de CJC-1295 + ipamorelin-blend leent.^[12]

Geleend is het kernwoord. Geen van die studies gebruikte CJC-1295 of ipamorelin, en PubMed indexeert geen gecontroleerde studie waarin beide samen zijn gegeven; een endocrinologische review uit 2026 beschrijft de combinatie als vooral door anekdotes gedreven. Eén sportgeneeskundige review uit 2026 schrijft een betere tetanische spierkracht bij met glucocorticoïden behandelde knaagdieren toe aan de combinatie, maar de glucocorticoïd-rattenstudie met dat eindpunt testte ipamorelin naast de glucocorticoïd, zonder CJC-1295-arm.^[8][14][13]

De gecontroleerde humane studies met CJC-1295 met DAC meldden geen ernstige bijwerkingen, maar ze waren kort en gebruikten gezonde vrijwilligers. De FDA kiest een voorzichtiger lijn: haar lijst van bulkstoffen die bij bereiding mogelijk aanzienlijke veiligheidsrisico's inhouden (categorie 2) stelt dat de FDA ernstige bijwerkingen in verband met CJC-1295 heeft vastgesteld, waaronder een verhoogde hartslag en een systemische vaatverwijdende reactie, en dat de beschikbare klinische data beperkt zijn. Dezelfde lijst bevat ipamorelinacetaat, met verwijzing naar mogelijke immunogeniciteit en naar ernstige bijwerkingen, waaronder overlijden, gemeld toen ipamorelin intraveneus werd gegeven in een studie naar maagmotiliteit.^[2][18]

Identiteit is een tweede, praktisch probleem. Een Noors dopingcontrolelaboratorium dat een preparaat zonder etiket analyseerde, vond een C-terminaal geamideerd peptide van 29 aminozuren dat overeenkwam met de sequentie die als CJC-1295 wordt verkocht. Poeders die de Deense douane in beslag nam, bleken met glycine verlengde analogen van ipamorelin en van modified GRF (1-29) te zijn, met telkens één extra aminozuur aan de N-terminus in plaats van het genoemde molecuul.^[15][16]

Een verschil van één residu is onzichtbaar voor het oog en makkelijk te missen met alleen een zuiverheidscijfer. Voor een blend van twee peptiden is het document dat de identiteit vastlegt een batch-analysecertificaat dat de gemeten massa van elke component naast de HPLC-zuiverheid vermeldt.^[16][5]

Geen van beide CJC-1295-varianten is door de FDA of de EMA als geneesmiddel toegelaten. Een zoekopdracht in de geneesmiddelendatabank van de EMA op 22 september 2026 gaf geen vermelding voor CJC-1295 of voor ipamorelin, dus geen van beide heeft een EU-handelsvergunning of een Europees openbaar beoordelingsrapport.^[8][19]

In de Verenigde Staten staan beide stoffen op de categorie 2-lijst van de FDA met bulkgeneesmiddelstoffen die bij bereiding mogelijk aanzienlijke veiligheidsrisico's inhouden, zoals hierboven beschreven. Dat is een uitspraak over de veiligheidsbeoordeling van de FDA, geen toelatingsroute.^[18]

In de sport is de positie expliciet. De WADA-verbodslijst 2026, van kracht sinds 1 januari 2026, noemt CJC-1295 bij de GHRH-analogen en ipamorelin bij de groeihormoon-secretagogen onder S2.2.4, groeihormoon-releasing factoren. Stoffen in klasse S2 zijn altijd verboden, binnen en buiten wedstrijdverband.^[20]

Peptyds levert CJC-1295 + ipamorelin als één samen gelyofiliseerde flacon met CJC-1295 zonder DAC en ipamorelin, met een batchspecifiek analysecertificaat, voor in-vitro laboratoriumonderzoek. We presenteren het niet als groeihormoontherapie, als product voor lichaamssamenstelling of als slaapmiddel.

De eerlijke samenvatting is ongelijk bewijs. Het DAC-molecuul heeft kleine, korte humane hormoonstudies. Het molecuul zonder DAC in de blend heeft geen humane studies. Ipamorelin heeft humane farmacokinetische data maar geen toegelaten toepassing. De combinatie zelf steunt op synergie die met GHRP-6, ghreline en natief GHRH werd gezien, niet op een studie met deze combinatie.^{[2][8][10][11]}

Wie CJC-1295 wil afwegen tegen de andere GHRH-analogen, sermorelin en tesamorelin, vindt de familie naast elkaar vergeleken in een apart artikel; tesamorelin is het lid met een klinisch dossier op registratieniveau.^[8]