HGH vs Ipamorelin: het hormoon toedienen tegenover de afgifte ervan stimuleren

Endogeen groeihormoon wordt niet op een constant niveau afgegeven. Het komt in pieken, geconcentreerd rond de diepe slaap, met lage dalen ertussen. Dat patroon is geen bijzaak — receptorgevoeligheid en signalering verderop worden gevormd door de pieken en de intervallen ertussen.

Directe toediening vlakt die curve af tot een aanhoudende verhoging. Een secretagoog versterkt de bestaande pieken in plaats van ze te vervangen. Wat de voorkeur verdient hangt volledig af van de gestelde vraag, en wie het ene simpelweg als beter presenteert slaat de fysiologie over.

Ipamorelin werd gekarakteriseerd op selectiviteit in plaats van kracht. Eerdere ghreline-receptoragonisten gaven groeihormoon af maar verhoogden ook cortisol, prolactine en eetlust. Ipamorelin bleek groeihormoonafgifte te geven met beduidend minder van die nevenwerking, en blijft daarom het referentiepunt in zijn klasse ondanks dat het niet de sterkste is.

Het is ook de reden dat ipamorelin vaak wordt gecombineerd met een GHRH-analoog zoals CJC-1295: de twee werken op verschillende receptoren en hun combinatie geeft een grotere afgifte dan elk afzonderlijk.

Recombinant humaan groeihormoon is in de Europese Unie een toegelaten geneesmiddel voor omschreven indicaties, hoofdzakelijk groeihormoondeficiëntie, met gepubliceerde beoordelingsrapporten en voorschrijfinformatie. Die toelating is smal en specifiek — het is geen goedkeuring voor algemeen gebruik.

Ipamorelin heeft in geen enkel rechtsgebied een handelsvergunning. Het heeft nooit het klinische traject doorlopen dat daartoe leidt, en het veiligheidsprofiel berust op vroege farmacologische karakterisering in plaats van grote gemonitorde populaties.