Trzy cząsteczki, trzy mechanizmy
Semaglutide, Tirzepatide i Retatrutide często wrzuca się do jednego worka „leków GLP-1”, ale tylko jeden z nich jest jednoszlakowym agonistą receptora GLP-1. Pozostałe dwa dokładają receptory do tej samej biologii inkretynowej — odpowiednio agonista podwójny i agonista triple.[1][2][4]
EPAR Wegovy wydany przez EMA opisuje Semaglutide jako agonistę receptora GLP-1, który naśladuje endogenny GLP-1, żeby regulować apetyt i pobór pokarmu. Ta sama substancja czynna jest dopuszczona osobno w cukrzycy typu 2 jako Ozempic.[1][3]
EPAR Mounjaro wydany przez EMA opisuje Tirzepatide jako działający tak samo jak GLP-1 oraz glukozozależny polipeptyd insulinotropowy (GIP). Ramię GIP to różnica strukturalna wobec Semaglutide.[2]
Retatrutide idzie o krok dalej. Badanie fazy 2 opublikowane w New England Journal of Medicine opisuje go jako agonistę trzech receptorów hormonalnych, z aktywnością wobec receptorów GIP, GLP-1 i glukagonu. Ramię glukagonowe to różnica strukturalna wobec Tirzepatide.[4]
