Amycretin: het onderzoek achter Novo Nordisks dubbele-receptoragonist

CagriSema is een vaste-dosiscombinatie van twee onafhankelijk ontwikkelde moleculen — cagrilintide, een amylinereceptor-agonist, en semaglutide, een GLP-1-receptor-agonist — samen geformuleerd in één injectie. Amycretin kiest een andere ontwerpbenadering: gepubliceerde studierapporten omschrijven het rechtstreeks als een "nieuwe, unimoleculaire GLP-1- en amylinereceptor-agonist", wat betekent dat één peptideketen is gebouwd om zelf op beide receptorfamilies te werken, in plaats van twee apart ontwikkelde geneesmiddelen te combineren.^[1][2]

Er is nog geen gepubliceerde direct-vergelijkende gerandomiseerde studie die amycretin tegenover CagriSema heeft getest. Voor CagriSema's eigen gepubliceerde studiedata, inclusief de fase 3 REDEFINE-resultaten, verwijzen we naar de cagrilintide-onderzoeksgids in plaats van deze pagina — het zijn twee aparte ontwikkelprogramma's van Novo Nordisk, en dit artikel herhaalt de bevindingen van CagriSema niet.

Een orale, first-in-human, fase 1, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie (NCT05369390) includeerde 144 volwassenen met overgewicht of obesitas bij één onderzoekscentrum in San Antonio, TX, tussen mei 2022 en januari 2024, verdeeld over enkelvoudig oplopende doses (deel A, n=48), meervoudig oplopende doses (deel B, n=36) en een 12 weken durend dosisescalatiedeel (deel C/D, n=60) van orale amycretin tot twee tabletten van 50 mg per dag. Het primaire eindpunt was behandelingsgerelateerde bijwerkingen: er werden 364 gemeld bij 89 van de 144 deelnemers (62%), allemaal mild of matig en toenemend met de dosis; gastro-intestinale bijwerkingen kwamen het vaakst voor (49% van de gebeurtenissen, bij 81% van wie een bijwerking meldde). Er vielen geen doden. Lichaamsgewicht en nuchtere glucose waren in deze studie slechts verkennende eindpunten en werden niet met een specifiek cijfer gepubliceerd.^[1]

Een aparte gerandomiseerde, placebogecontroleerde fase 1b/2a-studie (NCT06064006) testte subcutane amycretin, eenmaal per week gedurende maximaal 36 weken, bij 125 volwassenen met overgewicht of obesitas (101 op amycretin, 24 op placebo) op dezelfde locatie in San Antonio, tussen september 2023 en april 2024. Hier was gewichtsverandering een secundair eindpunt met een gekwantificeerd resultaat: bij de hoogste geteste dosis (60 mg) daalde het lichaamsgewicht naar schatting met 24,3% versus 1,1% met placebo in week 36 (p<0,0001); lagere onderhoudsdoses van 20 mg, 5 mg en 1,25 mg gaven kleinere, nog altijd statistisch significante dalingen van respectievelijk 22,0%, 16,2% en 9,7% over kortere behandelperiodes. De meest voorkomende bijwerkingen waren opnieuw gastro-intestinaal, meestal mild tot matig en verdwenen tegen het einde van de studie; een groot deel van de deelnemers die stopten, deed dit om redenen die niets met bijwerkingen te maken hadden.^[2]

Twee gekoppelde fase 2-studies, beide geregistreerd als NCT06542874 en beide gepubliceerd in The Lancet in augustus 2026, testten amycretin (gerapporteerd onder de naam zenagamtide) bij volwassenen met diabetes type 2 op een stabiele dosis metformine, met of zonder SGLT2-remmer. De subcutane arm randomiseerde 262 van de 915 gescreende deelnemers (225 op wekelijkse zenagamtide over zes doses van 0,4 mg tot 40 mg, 37 op placebo) verspreid over 83 locaties in 11 landen, met HbA1c-verandering in week 36 als primair eindpunt. Vanaf een uitgangs-HbA1c van 7,8% liepen de resultaten van -0,9% bij de laagste dosis (behandelverschil versus placebo -0,77 procentpunt, p=0,0021) tot -1,7% bij de hoogste dosis, 40 mg (behandelverschil -1,56 procentpunt, p<0,0001). Ernstige bijwerkingen kwamen voor bij 8% van de behandelde deelnemers; in de placebogroep waren dat er geen, en er werden geen sterfgevallen gemeld.^[4]

De orale arm van dezelfde studie randomiseerde 186 deelnemers naar eenmaal daagse zenagamtide (6 mg, 25 mg of 50 mg) of placebo. Vanaf een uitgangs-HbA1c van rond de 8% liepen de dalingen in week 36 van -0,9% bij 6 mg (p=0,033) tot -1,4% bij 50 mg (behandelverschil -1,09 procentpunt, p<0,0001), met -1,3% bij de dosis van 25 mg (p=0,0001). Gastro-intestinale bijwerkingen namen toe met de dosis, van 26% van de deelnemers bij 6 mg tot 47% bij 50 mg, tegenover 23% bij placebo; ernstige bijwerkingen kwamen voor bij 4% van de behandelde deelnemers en bij niemand op placebo. In geen van beide armen van deze studie werden sterfgevallen gemeld.^[5]

Novo Nordisks fase 3-programma voor amycretin is geregistreerd onder de naam "AMAZE." AMAZE 1 (NCT07339423), dat wekelijkse subcutane amycretin tegenover placebo test bij volwassenen met obesitas, startte de werving op 24 februari 2026 met naar schatting 1.150 deelnemers en een geschatte einddatum voor het primaire eindpunt van 26 juni 2029. AMAZE 2 (NCT07533175), gericht op volwassenen met overgewicht en diabetes type 2, startte de werving op 13 april 2026 met naar schatting 630 deelnemers en een geschatte einddatum voor het primaire eindpunt van 7 augustus 2028. Status en werving kunnen veranderen; beide cijfers komen rechtstreeks uit de ClinicalTrials.gov-registratie van elke studie op de publicatiedatum van dit artikel.^[6][7]

Het bredere AMAZE-programma reikt verder dan deze twee hoofdstudies, met aanvullende fase 3-studies naar obstructieve slaapapneu, artrose van de knie, gewichtsbehoud, en een grote studie in cardiovasculaire-uitkomststijl bij obesitas en hartfalen (NCT07567001) met naar schatting 5.610 deelnemers. Geen van deze latere studies heeft in september 2026 resultaten gerapporteerd; geen ervan mag worden gelezen als bewijs van een goedkeuringsbesluit of een bevestigd cardiovasculair voordeel.^[8]

In alle vier de gepubliceerde studies bij mensen — orale fase 1, subcutane fase 1b/2a, en de subcutane en orale fase 2-studies bij diabetes — zijn gastro-intestinale bijwerkingen (misselijkheid, braken, verminderde eetlust) consequent de meest voorkomende bijwerkingen, doorgaans omschreven als mild tot matig en toenemend met de dosis. In geen van de vier studies zijn sterfgevallen gemeld. Ernstige bijwerkingen kwamen voor bij een minderheid van de deelnemers in de diabetesstudies (8% subcutaan, 4% oraal) en waren zeldzaam of beperkt tot een klein aantal gevallen in de eerdere fase 1-studies.^[1][2][4][5]

Amycretin is een van meerdere langwerkende verbindingen die momenteel GLP-1- en amyline-routebiologie combineren, naast Eli Lilly's eloralintide en Novo Nordisks eigen CagriSema. Deze pagina richt zich op amycretins eigen gepubliceerde studiedata in plaats van een vergelijking tussen verbindingen te herhalen; voor hoe amycretin, eloralintide en CagriSema tegenover elkaar zijn afgezet in een indirecte netwerkmeta-analyse, zie de vergelijking eloralintide versus retatrutide, die dat bewijs in detail behandelt.

Amycretin (zenagamtide) heeft in september 2026 geen FDA-goedkeuring en geen EMA-toelating. Het blijft een experimentele stof, alleen onderzocht binnen geregistreerde klinische studies, met een fase 3-programma dat nog werft en nog jaren van afronding verwijderd is.^[9]

Peptyds levert semaglutide als gelyofiliseerd onderzoekspeptide, uitsluitend voor in-vitro laboratoriumwerk, met batchdocumentatie zoals beschreven op de kwaliteitspagina. Het levert geen amycretin. Niets op deze pagina is een aanbod om amycretin te verkopen, en niets hier mag worden gelezen als instructie voor persoonlijk of menselijk gebruik van enige stof.