Mazdutide-onderzoeksgids: werking, studies en regelgevende status

Oxyntomoduline, het hormoon waarop mazdutide is gemodelleerd, komt na het eten vrij uit de darm en werkt via zowel de GLP-1-receptor als de glucagonreceptor. Activering van de GLP-1-receptor vertraagt de maagontlediging, verhoogt de insulineafgifte en vermindert de eetlust; activering van de glucagonreceptor hangt samen met een hoger energieverbruik en vetverbranding in de lever, een effect dat tot nu toe vooral in diermodellen is aangetoond. Mazdutide is ontworpen om beide receptoren tegelijk aan te spreken in plaats van alleen de GLP-1-receptor.^[8][1]

Voordat het de humane studies bereikte, werd aangetoond dat mazdutide krachtig bindt aan zowel de humane als de muizen-GLP-1- en glucagonreceptor in vitro, en de glucoseregulatie bij muizen verbetert. Dat preklinische bindings- en knaagdiermetabolisme-onderzoek onderbouwt de receptorclaims die in het hele klinische programma worden gebruikt — het is farmacologie, geen garantie voor dezelfde effectgrootte bij ieder mens.^[1]

Omdat glucagonreceptoractiviteit op zichzelf de bloedglucose verhoogt, is die alleen farmacologisch bruikbaar in combinatie met GLP-1-receptoractiviteit, die dat effect compenseert. Mazdutide, survodutide en retatrutide volgen alle drie deze logica, al verschilt de receptormix: mazdutide en survodutide zijn duale GLP-1/glucagonagonisten, terwijl retatrutide een derde receptor toevoegt, GIP. De twee duale agonisten en de drievoudige agonist worden in detail vergeleken in een apart artikel.^[8]

De eerste gepubliceerde humane data over mazdutide komen uit een placebogecontroleerde fase 1b-dosisescalatiestudie bij Chinese volwassenen met overgewicht (BMI van minstens 24, met hyperfagie of minstens één gewichtsgerelateerde bijkomende aandoening) of obesitas (BMI van minstens 28), uitgevoerd op zes locaties in China. Vierentwintig deelnemers werden 2:1 gerandomiseerd naar wekelijkse mazdutide of placebo over drie oplopende dosiscohorten (tot 3,0, 4,5 of 6,0 mg) gedurende 12 weken. Het gemiddelde lichaamsgewicht daalde met 4,81%, 6,40% en 6,05% in de drie cohorten, tegenover een stijging van 0,60% met placebo (p<0,0001 voor elke vergelijking), en 54,2% van de deelnemers op mazdutide bereikte minstens 5% gewichtsverlies, tegenover niemand op placebo.^[1]

De pivotale fase 3-studie, GLORY-1, in 2025 gepubliceerd in de New England Journal of Medicine, volgde 610 Chinese volwassenen met een BMI van minstens 28, of 24 tot 28 met een gewichtsgerelateerde aandoening, gedurende 48 weken op wekelijkse mazdutide 4 of 6 mg of placebo. Het gemiddelde lichaamsgewicht daalde met 11,00% en 14,01% bij de twee doses, tegenover een stijging van 0,30% met placebo, en 35,7% en 49,5% van de deelnemers bereikte een daling van minstens 15%, tegenover 2,0%.^[3]

GLORY-2, in 2026 gepubliceerd in JAMA, testte een hogere dosis van 9 mg bij 461 Chinese volwassenen met een BMI van minstens 30, gedurende 60 weken. Het lichaamsgewicht daalde met 16,65%, tegenover 1,50% met placebo. Maag-darmklachten kwamen bij deze dosis veel voor: braken bij 53,1% van de mazdutidegroep, misselijkheid bij 46,9% en diarree bij 39,4%, meestal licht tot matig.^[4]

Buiten China rapporteerde een fase 2-studie met 179 deelnemers in de VS, in 2026 gepubliceerd in The Lancet Diabetes & Endocrinology, gewichtsdalingen na 32 weken van 7,3%, 15,6% en 18,1% in de groepen met 3–6 mg, 10 mg en 16 mg, tegenover 0,9% met placebo. Twintig procent van de 16 mg-groep stopte de behandeling vanwege bijwerkingen — het duidelijkste signaal tot nu toe dat hogere doses extra gewichtsverlies inruilen voor een lastiger verdraagbaarheidsprofiel.^[5]

Twee fase 3-studies bij volwassenen met diabetes type 2, beide in 2026 gepubliceerd in Nature, testten mazdutide gedurende zes tot zeven maanden. DREAMS-1 rapporteerde een daling van het HbA1c ten opzichte van placebo na 24 weken. DREAMS-2 rapporteerde dat mazdutide superieur was aan dulaglutide 1,5 mg op glykemische controle na 28 weken, met meer gewichtsverlies dan dulaglutide in dezelfde studie.^[6][7]

De goedkeuring voor diabetes type 2 in China, in september 2025, volgde op dit tweede studieprogramma, drie maanden na de eerste goedkeuring voor gewichtsbeheersing.^[2]

Mazdutide wordt ook in een vroeg klinisch stadium onderzocht bij metabool geassocieerde leververvetting (MASLD), obstructieve slaapapneu en alcoholgebruiksstoornis, naast de goedgekeurde toepassingen bij gewichtsbeheersing en diabetes. De meest gedetailleerde gepubliceerde MASLD-data tot nu toe zijn preklinisch: een studie uit 2026 wekte MASLD op bij muizen met een vetrijk dieet en, afzonderlijk, in gekweekte menselijke hepatocyten blootgesteld aan vrije vetzuren, en behandelde beide vervolgens met mazdutide. Behandelde muizen en cellen vertoonden minder levervetstapeling, lagere leverschademarkers en minder ontsteking, waarbij de auteurs een mechanisme voorstelden via endoplasmatisch-reticulumstress en NF-κB-signalering. Dit is muis- en celkweekbewijs voor een mechanisme, geen resultaat bij een mens.^[2][10]

Bij obstructieve slaapapneu loopt voor mazdutide een fase 3-studie (GLORY-OSA) bij Chinese volwassenen met matige tot ernstige OSA en een BMI van minstens 28, geregistreerd om mazdutide 9 mg te vergelijken met placebo op de verandering in de apneu-hypopneu-index — het aantal ademhalingsonderbrekingen per uur slaap — na 48 weken. Op het moment van publicatie van dit artikel loopt de studie nog en zijn er geen resultaten gerapporteerd.^[11]

Bij alcoholgebruiksstoornis voert Eli Lilly een placebogecontroleerde fase 2-proof-of-concept-studie met mazdutide uit, die alcoholgerelateerd gedrag meet met de Timeline-Followback-methode van baseline tot week 28. Net als de slaapapneustudie heeft deze nog geen resultaten gerapporteerd.^[12]

In elke gepubliceerde mazdutide-studie zijn maag-darmklachten het dominante verdraagbaarheidssignaal: verminderde eetlust, misselijkheid, braken en diarree, meestal licht tot matig en vaker bij hogere doses en in de dagen direct na elke wekelijkse injectie. In de eerste humane fase 1b-studie stopte geen enkele deelnemer om veiligheidsredenen, was er geen hypoglykemie en trad er geen ernstige bijwerking op. In de 16 mg-arm van de Amerikaanse fase 2-studie stopte daarentegen 20% van de deelnemers de behandeling vanwege bijwerkingen — bewijs dat niet alleen de werkzaamheid, maar ook de verdraagbaarheid met de dosis verandert.^[1][5]

De hartslag is het signaal waar reviewers het scherpst op letten bij elke glucagonreceptor-co-agonist, mazdutide inbegrepen. Een review uit 2026 vond dat mazdutide en survodutide de hartslag doorgaans in vergelijkbare mate verhoogden als agonisten die alleen op de GLP-1-receptor werken, maar merkte op dat minstens één andere duale agonist in dezelfde klasse is gestopt, deels vanwege grote hartslagstijgingen en QT-verlenging, en concludeerde dat cardiovasculaire effecten per verbinding moeten worden opgehelderd in de nog lopende studies.^[9]

Mazdutide is een duale agonist: het activeert de GLP-1- en de glucagonreceptor. Survodutide (BI 456906) is de andere duale agonist met gepubliceerde fase 3-data. Retatrutide gaat verder en voegt een derde receptor toe, GIP, waarmee het een drievoudige agonist wordt — het structurele verschil achter zijn eigen studieprogramma en achter de vergelijking waar lezers het vaakst naar zoeken.^[8]

Die vergelijking — de receptorverschillen, de data naast elkaar gezet, en waarom de twee ontwikkelprogramma's niet tegen elkaar kunnen worden afgezet — wordt volledig behandeld in een apart artikel in plaats van hier herhaald. Peptyds levert retatrutide als onderzoekspeptide; het levert geen mazdutide of survodutide.

Per september 2026 zijn de twee goedkeuringen die in 2025 in China zijn verleend, de enige regelgevende goedkeuringen van mazdutide. De database van toegelaten geneesmiddelen van het Europees Geneesmiddelenbureau bevat geen mazdutideproduct, en er is geen EPAR voor. In de Verenigde Staten blijft het gepubliceerde klinische werk beperkt tot de hierboven beschreven fase 1b- en fase 2-studies; mazdutide heeft daar nog geen fase 3-uitkomst of regelgevende aanvraag bereikt.^[13][2][5]

Peptyds levert geen mazdutide. Het levert retatrutide, tirzepatide en semaglutide als gelyofiliseerde onderzoekspeptiden, uitsluitend voor in-vitro laboratoriumwerk, elk met de batchdocumentatie die op de kwaliteitspagina staat beschreven. Geen van deze onderzoeksproducten is een geneesmiddel, en geen ervan is bestemd voor gebruik bij mensen; niets in dit artikel is een instructie voor persoonlijk gebruik van mazdutide, dat Peptyds hoe dan ook niet verkoopt.