CJC-1295 met DAC: het onderzoek, de geschiedenis en de status

DAC staat voor drug affinity complex, het platform dat ConjuChem bouwde om de werkzame levensduur van korte peptiden te verlengen. Bij CJC-1295 is DAC een maleïmidopropionamidegroep die via een lysine aan de C-terminus van het peptide is bevestigd. Eenmaal geïnjecteerd reageert die maleïmidegroep met een enkele vrije thiolgroep op cysteïne 34 (Cys34) van humaan serumalbumine en vormt daarmee een stabiele covalente binding.^[1]

Albumine is het meest voorkomende eiwit in bloedplasma. Door zich aan die drager te verankeren, leent CJC-1295 met DAC in feite de circulerende levensduur van albumine in plaats van op zijn eigen levensduur te vertrouwen. In de rattenstudies waarin de stof voor het eerst werd geïdentificeerd, verscheen het met DAC gekoppelde peptide binnen 15 minuten na toediening op de albumineband van een bloedmonster, circuleerde het nog na 24 uur en was het na 72 uur nog aantoonbaar in plasma.^[1]

Dat zijn farmacokinetische bevindingen bij ratten, geen humane — de humane cijfers komen uit aparte klinische studies, hierna behandeld. De chemie verklaart ook waarom de versie van CJC-1295 zonder DAC zich totaal anders gedraagt: zonder albumine-anker geldt een ander farmacokinetisch verhaal, dat dit artikel niet herhaalt.

De enige gepubliceerde humane data over CJC-1295 gaan over de DAC-vorm. Teichman en collega's voerden twee gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studies met oplopende dosis uit bij gezonde volwassenen van 21 tot 61 jaar, die 28 en 49 dagen duurden. De eerste testte vier oplopende enkelvoudige subcutane doses; de tweede gaf twee tot drie wekelijkse of tweewekelijkse injecties.^[2]

Eén dosis gaf dosisafhankelijke verhogingen van het gemiddelde plasma-groeihormoon van 2- tot 10-voudig, gedurende zes dagen of langer, en IGF-1 steeg 1,5- tot 3-voudig en bleef negen tot elf dagen verhoogd. De geschatte halfwaardetijd was 5,8 tot 8,1 dagen. Bij herhaalde dosering bleef IGF-1 tot 28 dagen boven de uitgangswaarde.^[2]

De onderzoekers meldden geen ernstige bijwerkingen en omschreven de stof als relatief goed verdragen. Dit zijn de enige cijfers met een met naam genoemde humane studie erachter: een kleine, korte hormoonstudie bij gezonde vrijwilligers, geen studie naar lichaamssamenstelling of prestaties.^[2]

Groeihormoon wordt niet gelijkmatig afgegeven; de hypofyse stoot het 's nachts in pulsen uit. Een vervolgstudie onderzocht wat er met dat ritme gebeurt wanneer een langwerkend GHRH-analoog de receptor dagenlang bezet houdt in plaats van minuten. Ionescu en Frohman namen 's nachts elke 20 minuten bloed af bij gezonde mannen van 20 tot 40 jaar, vóór en één week na een enkele dosis van 60 of 90 microgram per kilogram CJC-1295 met DAC.^[3]

Deconvolutieanalyse van het nachtelijke GH-profiel liet zien dat pulsfrequentie en -amplitude onveranderd bleven. Wat wel veranderde, was de bodem tussen de pulsen: het dal-GH steeg ongeveer 7,5-voudig en het gemiddelde GH met ongeveer 46%, samen met een stijging van IGF-1.^[3]

De onderzoekers lazen dit als: continue stimulatie van de GHRH-receptor tilt de basislijn tussen de pulsen op in plaats van het pulserende patroon te vervangen — waarschijnlijk omdat het tegenregulerende hormoon somatostatine de receptor tussen de pulsen sowieso onderdrukt blijft houden. Het is een mechanistische bevinding over één week blootstelling bij een kleine groep gezonde mannen, geen beschrijving van enig langetermijneffect.^[3]

CJC-1295 werd ontwikkeld door ConjuChem, een biofarmaceutisch bedrijf uit Montreal dat het drug affinity complex-platform specifiek bouwde om de werkzame levensduur van korte peptiden zoals GHRH(1-29) te verlengen. De studies van Teichman bij gezonde vrijwilligers maakten deel uit van het eigen klinisch-farmacologische programma van het bedrijf, en ConjuChem sponsorde vervolgens de enige geregistreerde studie van de stof bij patiënten: een multicentrische, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde fase 2-studie van CJC-1295 bij mensen met hiv-geassocieerd visceraal overgewicht.^[1][2][4]

Die studie, geregistreerd als NCT00267527, is de enige CJC-1295-studie die ooit op ClinicalTrials.gov is ingevoerd. Het dossier vermeldt 120 deelnemers, een start in december 2005 en een afronding in september 2006, de status beëindigd, geen ooit gepubliceerde resultaten, en geen vastgelegde reden voor de beëindiging. Sindsdien is geen latere-fasestudie van CJC-1295, in welke vorm dan ook, geregistreerd.^[4]

Meer dan twee decennia nadat Jetté en collega's het met DAC geconjugeerde molecuul voor het eerst beschreven, is die ene beëindigde studie nog altijd het volledige patiëntendossier. Bij de FDA of de EMA ligt voor CJC-1295, in geen van beide vormen, ooit een marktaanvraag ingediend.^[1][5][6]

De gecontroleerde humane studies meldden geen ernstige bijwerkingen, bij een klein aantal gezonde vrijwilligers die maximaal 49 dagen werden gevolgd. Dat is een beperkt veiligheidsdossier: korte duur, een populatie geselecteerd op goede gezondheid, en hormoonmetingen in plaats van langetermijnuitkomsten als eindpunt.^[2]

De FDA neemt een voorzichtiger publiek standpunt in. Haar pagina over bulkstoffen die bij bereiding mogelijk aanzienlijke veiligheidsrisico's inhouden (bijgewerkt op 22 april 2026) vermeldt CJC-1295 bij de stoffen die eerder in categorie 2 stonden en waarvan de indieners de nominatie hebben ingetrokken, en stelt dat bereide geneesmiddelen met CJC-1295 een risico op immunogeniciteit kunnen inhouden en complexiteit toevoegen aan de karakterisering van peptidegerelateerde onzuiverheden, en dat de FDA ernstige bijwerkingen in verband met CJC-1295 heeft vastgesteld, waaronder een verhoogde hartslag en een systemische vaatverwijdende reactie, terwijl ze opmerkt dat de beschikbare klinische data beperkt zijn.^[5]

Die FDA-vermelding noemt geen specifieke studie of casusrapport achter die bijwerkingen, en maakt geen onderscheid tussen de vorm met en zonder DAC — ze behandelt 'CJC-1295' als één vermelding. Samengevat is het eerlijke beeld een kort, schoon veiligheidsdossier in de ene gecontroleerde studie die bestaat, naast de bredere voorzichtigheid van een toezichthouder over bereid peptidegebruik.^[5]

Geen toezichthouder heeft CJC-1295, in welke vorm dan ook, als geneesmiddel toegelaten. De FDA heeft geen enkel CJC-1295-product goedgekeurd, en haar pagina over veiligheidsrisico's bij bereiding vermeldt CJC-1295 bij de nominaties die eerder in categorie 2 stonden en later zijn ingetrokken; een zoekopdracht in de geneesmiddelendatabank van de EMA leverde geen handelsvergunning en geen Europees openbaar beoordelingsrapport voor CJC-1295 op (doorzocht op 22 september 2026).^[5][6]

In de competitiesport is de positie expliciet. De WADA-verbodslijst 2026, van kracht sinds 1 januari 2026, noemt CJC-1295 met naam onder sectie S2.2.4, groeihormoon-releasing factoren, samen met CJC-1293, sermorelin en tesamorelin als GHRH-analogen. Stoffen in klasse S2 zijn niet-gespecificeerd en te allen tijde verboden, binnen en buiten wedstrijdverband.^[7]

De lijst maakt ook geen onderscheid tussen de vorm met en zonder DAC; beide vallen onder dezelfde vermelding 'CJC-1295' en dezelfde categorie GHRH-analogen.^[7]

Elk cijfer in dit artikel beschrijft specifiek het met DAC gekoppelde molecuul. CJC-1295 zonder DAC — ook modified GRF(1-29) genoemd — is hetzelfde gesubstitueerde GHRH(1-29)-skelet zonder de albuminebindende linker, en gedraagt zich in het lichaam als een ander molecuul. De vergelijking punt voor punt tussen de twee, en waarom blends standaard de vorm zonder DAC gebruiken, staat in de gids CJC-1295 + ipamorelin; die wordt hier niet herhaald.^[1]

Peptyds verkoopt CJC-1295 met DAC niet. Het assortiment bevat CJC-1295 No DAC als losse flacon, en CJC-1295 No DAC + Ipamorelin als blend — beide gebaseerd op het hierboven beschreven peptide zonder DAC, geleverd als gelyofiliseerde verbinding uitsluitend voor in-vitro laboratoriumonderzoek, nooit de langwerkende DAC-vorm uit dit artikel.

Lezers die CJC-1295 willen vergelijken met de rest van de familie vinden het tegenover de andere receptorroute van ipamorelin in de ene gids, en tegenover sermorelin en tesamorelin — het enige familielid dat momenteel met een door de FDA goedgekeurde indicatie op de markt is — in de andere.