Dwie cząsteczki, dwa ramiona tej samej osi
CJC-1295 i Ipamorelin siedzą po przeciwnych stronach osi uwalniania hormonu wzrostu. CJC-1295 to syntetyczny analog hormonu uwalniającego hormon wzrostu (GHRH) złożony z 30 aminokwasów, badany we wczesnej literaturze farmakokinetycznej jako forma długo działająca, która wiąże się z receptorem GHRH w przednim płacie przysadki. Wersja z DAC (drug-affinity-complex) jest zaprojektowana tak, by wiązać albuminę, co wydłuża czas życia w osoczu do około 5–8 dni u zdrowych dorosłych.[1]
Ipamorelin to pentapeptydowa pochodna peptydu uwalniającego hormon wzrostu (GHRP) wywodząca się z GHRP-6, wprowadzona w pracach przedklinicznych jako pierwszy selektywny sekretagog GH. Wiąże receptor greliny/sekretagogu hormonu wzrostu (GHS-R) i uwalnia GH przy niewielkim odnotowanym wpływie na kortyzol i prolaktynę w pracy odkrywczej.[2]
Ta sama oś, dwa odrębne receptory. Od tego faktu strukturalnego musi zaczynać się każda uczciwa rozmowa o CJC-1295 i Ipamorelin — nie od „który jest silniejszy”, tylko od „co każdy z nich właściwie uruchamia”.[3]
Czytaj dalej:Fiolki Hexarelin i raport serii
