Tesamorelin vs Ipamorelin

Oba działają na przysadkę i żadne nie dostarcza hormonu wzrostu. Docierają do tego samego gruczołu przez różne receptory, i na tym rozróżnieniu zbudowana jest cała kategoria.

Tesamorelin to analog GHRH: 44 aminokwasy, stabilizowane przeciw rozkładowi enzymatycznemu, wiążące się z receptorem GHRH — tą samą drogą, której używa podwzgórze. Jego dane u ludzi mieszczą się niemal w całości w jednym wskazaniu, lipodystrofii związanej z HIV, mierzonym na trzewnej tkance tłuszczowej. Szerokie wnioski o składzie ciała nie wynikają z jednego wskazania, a literaturę należy czytać z tą granicą na widoku.

Ipamorelin podchodzi z drugiej strony. To pentapeptydowy agonista receptora greliny GHSR-1a, wybrany właśnie po to, by uwalniać hormon wzrostu przy stosunkowo niewielkim ruchu kortyzolu i prolaktyny. Tam, gdzie Hexarelin i starsze GHRP niosą aktywność endokrynną poza celem, Ipamorelin wybrano tak, by jej nie miał.

To dwie klasy mechanistyczne i powód, dla którego katalog prowadzi też mieszankę po jednym z każdej. Wybór między nimi osobno to wybór, o który receptor chodzi w pytaniu — nie który jest silniejszy.

Przechowywanie różni się w sposób kształtujący tydzień pracy: oba pozostają w 2–8 °C, ale zrekonstytuowany Ipamorelin wytrzymuje czternaście dni, podczas gdy okno Tesamorelin jest znacznie krótsze. Czystość, rozmiary, cena za miligram i aktualna dostępność w tabeli powyżej są odczytywane z żywego katalogu.

Oba dostarczane są wyłącznie do badań laboratoryjnych.