Tesamorelin vs HGH

Jedno jest hormonem. Drugie prosi organizm, by go wytworzył. To cała decyzja, a tabela powyżej nie potrafi jej wyrazić, bo oba nie są sprzedawane w tej samej jednostce.

HGH to rekombinowany ludzki hormon wzrostu — polipeptyd z 191 aminokwasów, identyczny z hormonem przysadkowym, działający bezpośrednio na receptor hormonu wzrostu, a dalej na IGF-1. Podanie go omija przysadkę całkowicie, co oznacza, że wzorzec ekspozycji wyznacza schemat podawania, a nie to, co wytworzyłby gruczoł.

Tesamorelin to stabilizowany analog GHRH z 44 aminokwasów, zmodyfikowany grupą kwasu trans-3-heksenowego dla odporności na rozkład enzymatyczny. Działa krok wcześniej, na przysadce, więc każde uwolnienie pozostaje poddane sprzężeniu zwrotnemu i pulsacyjności samej osi. Jego dane u ludzi są nietypowo wąskie: niemal wszystko pochodzi z jednego wskazania, lipodystrofii związanej z HIV, z trzewną tkanką tłuszczową jako mierzonym punktem końcowym. To wąska podstawa do uogólnień i jako wąską należy ją czytać.

Wybór leży więc między bezpośrednim agonizmem receptora a stymulacją wyżej w osi, z gruczołem wciąż w pętli.

Obchodzenie się też je rozdziela. Oba przechowuje się w 2–8 °C, ale zrekonstytuowana fiolka Tesamorelin ma znacznie krótsze okno pracy niż większość peptydów na tej stronie. Czystość, rozmiary, cena za miligram i aktualna dostępność powyżej są odczytywane z żywego katalogu przy ładowaniu strony.

Oba dostarczane są wyłącznie do badań laboratoryjnych.