TB-500 vs GHK-Cu

Oba trafiają do szuflady z napisem naprawa. Działają na różne tkanki, przez niespokrewnioną chemię, a dowody za nimi nie są tego samego rodzaju.

TB-500 to syntetyczny fragment z 17 aminokwasów białka Thymosin Beta-4. Jego cechą definiującą jest wiązanie monomerycznej G-aktyny, a powiązana literatura obejmuje dynamikę cytoszkieletu, migrację komórek i angiogenezę związaną z VEGF. Jest przedkliniczna. Badania u ludzi nad pełnym białkiem Thymosin Beta-4 istnieją w niewielkiej liczbie konkretnych zastosowań i nie są badaniami tego fragmentu w dostarczanej postaci — rozróżnienie, które ginie w większości tekstów pisanych gdzie indziej.

GHK-Cu w ogóle nie jest zwykłym peptydem, lecz kompleksem tripeptyd-miedź, Gly-His-Lys skoordynowanym z jonem miedzi, a ta miedź nie jest opakowaniem. Badania są dermatologiczne: synteza kolagenu i sygnalizacja skórnych komórek macierzystych, z pracami in vitro i miejscowymi, dla których po stronie TB-500 nie ma odpowiednika.

Decyzja dotyczy więc tkanki i drogi. Pytanie o tkankę łączną i odpowiedź naczyniową nie jest pytaniem o macierz skórną, a obie literatury nie są przenośne.

Jedno tabela pokazuje przez pominięcie: kolumna czystości bywa pusta przy GHK-Cu, bo katalog nie publikuje dla niego specyfikacji zwolnienia tak jak gdzie indziej. Wolimy pokazać tę lukę, niż ją wypełnić.

Oba przechowuje się w 2–8 °C i dostarcza wyłącznie do badań laboratoryjnych.