Hexarelin vs Ipamorelin

Oba są agonistami receptora greliny. Dzieli je selektywność — i to, czym się za nią płaci.

Hexarelin to syntetyczny heksapeptyd i mniej wybiórczy z dwóch. Poza GHSR-1a ma udokumentowane powinowactwo do sercowego CD36, dlatego znaczna część jego literatury jest kardiologiczna, a nie endokrynologiczna — dorobek, dla którego po stronie Ipamorelin nie ma odpowiednika. Ta sama szerokość widać w danych endokrynologicznych: opublikowany profil Hexarelin obejmuje ruch kortyzolu i prolaktyny, a desensytyzacja przy powtarzanym podaniu jest w badaniach tematem powracającym, nie przypisem.

Ipamorelin wybrano dla właściwości przeciwnej. To pentapeptyd wyłoniony w przesiewie ze względu na uwalnianie hormonu wzrostu przy stosunkowo niewielkim zaburzeniu kortyzolu i prolaktyny, a ta wąskość jest całym sensem cząsteczki.

Decyzja nie dotyczy więc tego, co jest silniejsze, lecz tego, czy pytanie badawcze wymaga szerokiej sondy receptora greliny — z towarzyszącą jej aktywnością poza celem i tachyfilaksją — czy czystej, jednoosiowej. To dwa różne eksperymenty.

Oba dostarczane są liofilizowane, przechowywane w 2–8 °C i po rekonstytucji wytrzymują czternaście dni w chłodzie. Czystość, rozmiary, cena za miligram i aktualna dostępność w tabeli powyżej są odczytywane z żywego katalogu przy ładowaniu strony.

Oba dostarczane są wyłącznie do badań laboratoryjnych.