NAD+ vs Epithalon Premium

To dwie różne teorie starzenia sprzedawane z tej samej półki, i wybór tak naprawdę jest między nimi.

NAD+ nie jest peptydem. To koenzym obecny w każdej żywej komórce, kofaktor enzymów sirtuinowych i PARP oraz nośnik w reakcjach redoks — zainteresowanie badawcze dotyczy komórkowego metabolizmu energetycznego i tego, co robi tam malejący zapas tego kofaktora. Logika interwencji to uzupełnianie czegoś, na czym komórka już pracuje.

Epithalon to syntetyczny tetrapeptyd, Ala-Glu-Asp-Gly, wywodzący się z wyciągu z szyszynki, a prace wokół niego dotyczą aktywności telomerazy i szyszynkowych markerów okołodobowych. Logika jest tam sygnałowa, nie substratowa: bada się, czy krótki peptyd może zmienić sposób, w jaki komórka reguluje własny zegar replikacyjny. Ta literatura jest węższa niż literatura NAD+ i w dużej mierze pochodzi z jednej tradycji badawczej, o czym warto pamiętać przy lekturze.

Decyzja dotyczy więc tego, czy pytanie jest metaboliczne — czym komórka dysponuje, by działać — czy regulacyjne, o sygnały wyznaczające jej program starzenia.

Obchodzenie się różni się, i ta różnica ma znaczenie. Oba przechowuje się w 2–8 °C; Epithalon trzyma się z dala od światła, a zrekonstytuowana fiolka NAD+ ma wyraźnie krótsze okno pracy niż peptyd. Czystość, rozmiary, cena za miligram i aktualna dostępność powyżej pochodzą z żywego katalogu.

Oba dostarczane są wyłącznie do badań laboratoryjnych.