NAD+ vs HGH

Tylko jedno z nich jest peptydem, a powiedzenie tego na wstępie oszczędza wszystkim czasu.

NAD+ to dinukleotyd nikotynoamidoadeninowy: koenzym obecny w każdej komórce, kluczowy dla reakcji redoks i substrat dla sirtuin oraz enzymów PARP. Stoi w tym katalogu obok peptydów, bo badacze sięgają po niego z tymi samymi pytaniami, a nie dlatego, że należy do tej samej klasy chemicznej.

HGH to rekombinowana somatropina — kompletny hormon wzrostu o 191 resztach, działający przez własny receptor i w dużej mierze przez IGF-1, z dekadami charakterystyki klinicznej w zdefiniowanych stanach niedoboru.

Rozstrzyga więc wybór między przywróceniem kofaktora metabolicznego a dostarczeniem hormonu. Inne poziomy biologii, inne piśmiennictwo i żadnych prac bezpośrednio je porównujących. Nie zamierzamy takich wytwarzać, umieszczając je w jednej tabeli i pozwalając, by układ sugerował rywalizację.

Fiolki odzwierciedlają ten dystans. NAD+ rekonstytuuje się jałową solą fizjologiczną albo wodą bakteriostatyczną i zużywa w ciągu 24 godzin; HGH po rekonstytucji zachowuje trwałość 21 dni w lodówce. Ponieważ jednostki się różnią, kolumna z ceną za miligram niesie wartość dla NAD+ i myślnik dla HGH — jednostek międzynarodowych nie da się podzielić na miligramy, więc komórka zostaje pusta, zamiast zgadywać.

Oba przechowujemy w 2–8 °C, chronione przed światłem, i oba dostarczamy wyłącznie do celów badawczych. Dostępność powyżej odczytujemy z danych żywego katalogu, a nie ze stałej listy.