GHK-Cu vs Melanotan I

Oba są zaszeregowane pod skórę. Jeden bada się pod kątem struktury, drugi pod kątem pigmentu.

GHK-Cu to tripeptyd wiążący miedź — glicylo-L-histydylo-L-lizyna w kompleksie z miedzią(II) — obecny naturalnie w ludzkim osoczu i badany w modelach skórnych pod kątem związku z białkami macierzy zewnątrzkomórkowej, syntezą kolagenu i gojeniem ran. To piśmiennictwo jest w dużej mierze in vitro i miejscowe, a miedź nie jest tu dodatkiem: badanym obiektem jest kompleks, a nie sam peptyd.

Melanotan I to analog hormonu stymulującego melanocyty alfa. Wiąże receptory melanokortynowe, w tym MC1R, a badania nad nim dotyczą melanogenezy. Strukturalnie i mechanistycznie nie łączy go z preparatem GHK-Cu nic poza półką, na której oba stoją.

To naprawdę dwa pytania, a nie dwie odpowiedzi — macierz skórna i naprawa z jednej strony, sygnalizacja melanokortynowa z drugiej. Nikt nie zastępuje jednego drugim, a powyższa tabela jest po to, żeby podać ich cenę i dostępność, a nie żeby je szeregować.

Jedną rzecz ta tabela pokazuje przez pominięcie: kolumna czystości jest pusta dla preparatu GHK-Cu, bo katalog nie publikuje dla niego specyfikacji zwolnienia tak, jak robi to dla preparatu Melanotan I. Wolimy pokazać lukę, niż wypełnić ją liczbą, której nikt nie udokumentował.

Oba są liofilizowane, przechowywane w 2–8 °C i po rekonstytucji zachowują trwałość przez 30 dni w lodówce. Oba dostarczamy wyłącznie do celów badawczych.