NAD+ vs MOTS-c

Beide zijn mitochondriaal, en dat gedeelde woord verhult het werkelijke verschil: de een is een substraat, de ander een signaal.

NAD+ is een co-enzym — cofactor voor sirtuïne- en PARP-enzymen en drager in redoxreacties. Het wordt voortdurend verbruikt en weer aangemaakt, en de onderzoekspremisse is dat de beschikbaarheid van die cofactor zelf begrenst wat het mitochondrion kan doen.

MOTS-c is een peptide van zestien aminozuren, gecodeerd binnen het 12S-rRNA-gebied van mitochondriaal DNA — het eigen genoom van het mitochondrion dat een molecuul maakt dat daarbuiten signaleert. Het gepubliceerde werk gaat over AMPK-signalering en glucosehomeostase, wat het dichter bij metabole regulatie plaatst dan bij bio-energetische aanvoer. Het is een betrekkelijk recent onderzoeksobject en de literatuur is navenant dun.

De beslissing gaat er dus over of de vraag gaat over het bevoorraden van de machinerie of over het aansturen ervan. Het zijn mechanistisch gezien geen alternatieven voor elkaar; ze zitten op verschillende punten in hetzelfde systeem, en een protocol dat ze als vervangers behandelt, heeft ze allebei verkeerd gelezen.

Eén praktisch verschil is de moeite waard vóór er met een van beide gewerkt wordt: een gereconstitueerde NAD+-flacon heeft een veel korter werkvenster dan MOTS-c, en beide worden bewaard bij 2–8 °C. Zuiverheid, maten, prijs per milligram en actuele beschikbaarheid in de tabel hierboven komen bij het laden uit de actuele catalogus.

Beide worden uitsluitend voor laboratoriumonderzoek geleverd.