NAD+ vs Ipamorelin

Deze twee komen in dezelfde zoekopdrachten voorbij omdat de vraag erachter meestal als energie wordt geformuleerd, en dat woord dekt twee volstrekt verschillende systemen.

NAD+ is geen peptide en signaleert niet. Het is een co-enzym dat in elke levende cel voorkomt, cofactor voor sirtuïne- en PARP-enzymen en drager in redoxreacties — bio-energetica in de letterlijke zin. De onderzoekspremisse is dat de beschikbaarheid van die cofactor begrenst wat de cel kan doen, en dat de voorraad afneemt. Wat er onderzocht wordt, gebeurt binnen de cel, zonder endocriene tussenstap.

Ipamorelin doet binnen dat systeem niets. Het is een pentapeptide-agonist op de ghreline-receptor, geselecteerd op groeihormoonafgifte met vergelijkenderwijs weinig beweging in cortisol en prolactine, en het gepubliceerde werk is door en door endocrien: een signaal aan een klier, en wat de as daarmee doet.

De beslissing gaat dus over celmetabolisme of de groeihormoonas. Een protocol gericht op het ene zegt niets over het andere, en geen van beide is een zwakkere versie ervan.

In de praktijk lopen ze het meest uiteen bij de omgang. Beide worden bewaard bij 2–8 °C, maar een gereconstitueerde NAD+-flacon heeft een werkvenster in uren waar ipamorelin veertien dagen houdt. Zuiverheid, maten, prijs per milligram en actuele beschikbaarheid in de tabel hierboven komen uit de actuele catalogus.

Beide worden uitsluitend voor laboratoriumonderzoek geleverd.