Ipamorelin vs DSIP

Oba pojawiają się, gdy ludzie szukają peptydów i snu. Dochodzą do tematu z dwóch różnych końców organizmu.

DSIP — delta sleep-inducing peptide — to nonapeptyd wyizolowany po raz pierwszy z krwi żylnej mózgu królika w latach 70. Badania nad nim mają charakter neuromodulacyjny i skupiają się na architekturze snu oraz aktywności delta w EEG. To stare piśmiennictwo, w dużej części zwierzęce, a mechanizmu nigdy nie sprowadzono do jednego receptora. Mówimy to wprost, zamiast wypełniać lukę czymś bardziej stanowczym.

Ipamorelin dociera do snu pośrednio, jeśli w ogóle. To selektywny agonista receptora greliny badany pod kątem pulsacyjnego uwalniania hormonu wzrostu, a jego kojarzenie ze snem w tekstach popularnych opiera się na obserwacji, że endogenne pulsy hormonu wzrostu koncentrują się w śnie wolnofalowym. To fakt z fizjologii człowieka, a nie wykazana właściwość tego związku.

Decyzja dotyczy więc związku, o którym piśmiennictwo mówi w kontekście snu, kontra takiego, o którym mówi w kontekście osi hormonu wzrostu, z fizjologicznym zazębieniem łączącym je z dystansu.

Oba są liofilizowane i przechowywane w 2–8 °C. Po rekonstytucji DSIP zachowuje trwałość 30 dni w lodówce, a Ipamorelin 14. Czystość, wielkości, cenę za miligram i stan magazynowy w powyższej tabeli odczytujemy z żywego katalogu przy ładowaniu strony.

Oba dostarczamy wyłącznie do celów badawczych i żaden nie jest sprzedawany do stosowania u ludzi ani u zwierząt.