Tesamorelin vs Ipamorelin

Beide grijpen aan op de hypofyse en geen van beide levert groeihormoon. Ze bereiken dezelfde klier via verschillende receptoren, en op dat onderscheid is de hele categorie gebouwd.

Tesamorelin is een GHRH-analoog: 44 aminozuren, gestabiliseerd tegen enzymatische afbraak, bindend aan de GHRH-receptor — dezelfde route die de hypothalamus gebruikt. De humane data ligt vrijwel volledig in één indicatie, hiv-geassocieerde lipodystrofie, gemeten op visceraal vetweefsel. Brede conclusies over lichaamssamenstelling volgen niet uit één indicatie, en de literatuur hoort met die grens in beeld gelezen te worden.

Ipamorelin nadert van de andere kant. Het is een pentapeptide-agonist op de ghreline-receptor, GHSR-1a, specifiek geselecteerd op groeihormoonafgifte met vergelijkenderwijs weinig beweging in cortisol en prolactine. Waar hexareline en de oudere GHRP's off-target endocriene activiteit meedragen, is ipamorelin daar juist op uitgekozen.

Dit zijn de twee mechanistische klassen, en de reden dat de catalogus ook een mengsel van één uit elk voert. Kiezen tussen beide afzonderlijk is kiezen over welke receptor de vraag gaat — niet welke sterker is.

De bewaring verschilt op een manier die de werkweek bepaalt: beide blijven bij 2–8 °C, maar gereconstitueerd houdt ipamorelin veertien dagen waar het venster van tesamorelin veel korter is. Zuiverheid, maten, prijs per milligram en actuele beschikbaarheid in de tabel hierboven komen bij het laden uit de actuele catalogus.

Beide worden uitsluitend voor laboratoriumonderzoek geleverd.